Entraîneur du club manceau STT, Jérôme Surand doit désormais bâtir un collectif et une dynamique d'équipe avec des joueuses réparties dans le monde entier.
Yüksek seviyedeki masa tenisinde, antrenörün her antrenmanda masanın başında bulunduğu klasik imaj giderek silikleşiyor. Le Mans'ta, STT kulübünde Jérôme Surand bunu her gün yaşıyor: kadrosunun bir bölümü dünyanın dört bir yanında çalışıyor ve bu durum antrenörün görevinin doğasını köklü biçimde değiştiriyor.
Birden fazla kıtaya dağılmış oyuncularla çalışan teknik adam, bir hareketi düzeltmekle ya da bir egzersizi canlı olarak ayarlamakla yetinemiyor. Görevi daha çok organize etmek, koordine etmek ve aynı günlük koşulları ve antrenman kısıtlarını paylaşmayan sporcular arasındaki bağı canlı tutmak. Böylece, ortak hedefler belirleyen ve bunların uygulanmasını gözeten bir menajer rolüne yaklaşıyor.
Bu evrim kendine özgü bir tempo da dayatıyor. Bir araya gelme süreleri kısa, bazen bir yarışmadan önceki birkaç günle sınırlı. Bu nedenle kısa sürede uyum, kolektif bir dinamik ve oyunun ortak bir anlayışı yaratılmak zorunda; eskiden bir takımı kademeli olarak inşa etmeye imkân veren uzun süreye ise sahip olunmuyor.
Uzaktan bu işleyiş, izleme araçlarına, düzenli iletişime ve son derece net bir iletişim tarzına dayanıyor. Ayrıca karşılıklı güveni de gerektiriyor, çünkü işin önemli bir kısmı doğrudan gözetim olmadan yapılıyor. Antrenör için başarı, aktarabilme kapasitesi kadar dinleyebilme ve söylemini her oyuncuya uyarlayabilme becerisine de bağlı.
Le Mans örneğinin ötesinde bu tanıklık, yüksek seviye sporda daha geniş bir eğilimi gösteriyor: kariyerlerin küreselleşmesi ve yarışmaların çoğalması, teknik ekipleri yöntemlerini yeniden düşünmeye zorluyor. Geriye kalan soru, bu hibrit modelin kolektif performans ile bireysel destek arasındaki dengeyi kalıcı biçimde sağlayıp sağlayamayacağı.
Birden fazla kıtaya dağılmış oyuncularla çalışan teknik adam, bir hareketi düzeltmekle ya da bir egzersizi canlı olarak ayarlamakla yetinemiyor. Görevi daha çok organize etmek, koordine etmek ve aynı günlük koşulları ve antrenman kısıtlarını paylaşmayan sporcular arasındaki bağı canlı tutmak. Böylece, ortak hedefler belirleyen ve bunların uygulanmasını gözeten bir menajer rolüne yaklaşıyor.
Bu evrim kendine özgü bir tempo da dayatıyor. Bir araya gelme süreleri kısa, bazen bir yarışmadan önceki birkaç günle sınırlı. Bu nedenle kısa sürede uyum, kolektif bir dinamik ve oyunun ortak bir anlayışı yaratılmak zorunda; eskiden bir takımı kademeli olarak inşa etmeye imkân veren uzun süreye ise sahip olunmuyor.
Uzaktan bu işleyiş, izleme araçlarına, düzenli iletişime ve son derece net bir iletişim tarzına dayanıyor. Ayrıca karşılıklı güveni de gerektiriyor, çünkü işin önemli bir kısmı doğrudan gözetim olmadan yapılıyor. Antrenör için başarı, aktarabilme kapasitesi kadar dinleyebilme ve söylemini her oyuncuya uyarlayabilme becerisine de bağlı.
Le Mans örneğinin ötesinde bu tanıklık, yüksek seviye sporda daha geniş bir eğilimi gösteriyor: kariyerlerin küreselleşmesi ve yarışmaların çoğalması, teknik ekipleri yöntemlerini yeniden düşünmeye zorluyor. Geriye kalan soru, bu hibrit modelin kolektif performans ile bireysel destek arasındaki dengeyi kalıcı biçimde sağlayıp sağlayamayacağı.
Reklam
Kaynak: Ouest-France