Denizle yalnız başlarına kalan Route du Rhum yelkencileri, yarış boyunca dinlenme döngülerini kısa şekerlemeler ve sürekli uyanıklık arasında düzenlemek zorundadır.
Okyanusu yalnız başına geçmek, az sporun bilmediği bir zorunluluğu beraberinde getirir: hiç gerçekten gevşemeyen, sürekli biriken yorgunluk. Route du Rhum sırasında, farklı sınıflarda yarışan yelkenciler, vardiyalar, manevralar ve hava koşullarındaki değişimlerle bölünmüş bir uykuyla başa çıkmak zorundadır.
İlk kural, kısa dönemler halinde uyumayı öğrenmektir. Tam bir gece uykusu aramak yerine, birçok denizci yirmi ila kırk beş dakikalık şekerlemeler planlar; bunlar çoğunlukla bir alarma ya da rota veya hız değişikliğini bildiren gemi sensörlerine göre ayarlanır. Bu dinlenme biçimi katı bir disiplin gerektirir, çünkü vücut her uyanışta yeniden alışmak zorundadır.
En önde gelen denizcilerden derlenen anlatılar, bu yönetimin teknelere ve mizaçlara göre değiştiğini gösteriyor. Yüksek hızda süzülen ve yelken ayarlarında sürekli dikkat isteyen büyük çok gövdeli tekneler, rahatlamaya çok az yer bırakır. Daha eski ya da daha sade birimlerde ise yelkenci, çevredeki yüzen nesnelerle veya ticari gemilerle çarpışma riskine karşı uyanık kalmak koşuluyla, zaman zaman daha uzun dinlenme molaları verebilir.
Yorgunluğun daha az görünen etkileri de vardır: konsantrasyonun düşmesi, zaman algısının bozulması ve kararların daha yavaş alınması. Bu nedenle denizciler beslenmenin, sıvı alımının ve kendi durumlarının izlenmesinin önemini vurgular; böylece tükenmişliğin işaretlerini zamanında fark edebilirler. Bazıları, formlarındaki değişimi takip etmelerine de olanak tanıyan bir seyir defteri tutar.
Sonuç olarak, hatalara düşmeden az uyuyabilme becerisi, yalnız bir yelkencide en çok aranan niteliklerden biridir. Bu beceri antrenman, uzun geçişlerdeki deneyim ve kişinin kendi bedenini iyi tanımasıyla kazanılır. Her saatin önemli olduğu Route du Rhum'da, uykunun bu denetimi kontrollü bir yarış ile bir çekilme arasındaki farkı yaratabilir.
İlk kural, kısa dönemler halinde uyumayı öğrenmektir. Tam bir gece uykusu aramak yerine, birçok denizci yirmi ila kırk beş dakikalık şekerlemeler planlar; bunlar çoğunlukla bir alarma ya da rota veya hız değişikliğini bildiren gemi sensörlerine göre ayarlanır. Bu dinlenme biçimi katı bir disiplin gerektirir, çünkü vücut her uyanışta yeniden alışmak zorundadır.
En önde gelen denizcilerden derlenen anlatılar, bu yönetimin teknelere ve mizaçlara göre değiştiğini gösteriyor. Yüksek hızda süzülen ve yelken ayarlarında sürekli dikkat isteyen büyük çok gövdeli tekneler, rahatlamaya çok az yer bırakır. Daha eski ya da daha sade birimlerde ise yelkenci, çevredeki yüzen nesnelerle veya ticari gemilerle çarpışma riskine karşı uyanık kalmak koşuluyla, zaman zaman daha uzun dinlenme molaları verebilir.
Yorgunluğun daha az görünen etkileri de vardır: konsantrasyonun düşmesi, zaman algısının bozulması ve kararların daha yavaş alınması. Bu nedenle denizciler beslenmenin, sıvı alımının ve kendi durumlarının izlenmesinin önemini vurgular; böylece tükenmişliğin işaretlerini zamanında fark edebilirler. Bazıları, formlarındaki değişimi takip etmelerine de olanak tanıyan bir seyir defteri tutar.
Sonuç olarak, hatalara düşmeden az uyuyabilme becerisi, yalnız bir yelkencide en çok aranan niteliklerden biridir. Bu beceri antrenman, uzun geçişlerdeki deneyim ve kişinin kendi bedenini iyi tanımasıyla kazanılır. Her saatin önemli olduğu Route du Rhum'da, uykunun bu denetimi kontrollü bir yarış ile bir çekilme arasındaki farkı yaratabilir.
Reklam
Kaynak: Ouest-France